W trakcie wrześniowej konferencji „ILD Connect” prof. Sebastian Majewski wygłosił wykład dotyczący wyzwań związanych z występowaniem raka płuca w chorobach śródmiąższowych płuc (ILD).
ILD wiążą się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka płuca, które według najnowszych danych jest około 2-3-krotnie wyższe niż w populacji ogólnej. W przypadku idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) ryzyko to wzrasta jeszcze bardziej, a rak płuca występuje nawet kilkukrotnie częściej niż u osób bez choroby śródmiąższowej, zwłaszcza kiedy włóknieniu płuc dodatkowo towarzyszy rozedma.
Współistnienie ILD i raka płuca stanowi istotny problem kliniczny, ponieważ wiąże się z gorszym rokowaniem i zwiększonym ryzykiem zgonu, a także stanowi wyzwanie diagnostyczne i terapeutyczne. Trudności diagnostyczne wynikają nie tylko z faktu, że wczesne zmiany nowotworowe mogą być maskowane przez obecne w płucach zmiany włókniste, ale również z ograniczeń związanych z metodami weryfikacji histopatologicznej podejrzanych zmian. Chorzy na ILD często mają istotnie upośledzoną czynność płuc i ograniczoną rezerwę oddechową, przez co procedury diagnostyczne mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem powikłań, w tym nagłego zaostrzenia choroby śródmiąższowej płuc (acute exacerbation, AE).
Istotne wyzwania dotyczą również leczenia. U części pacjentów, mimo rozpoznania raka płuca we wczesnym stadium zaawansowania, zastosowanie leczenia radykalnego nie jest możliwe z powodu zaawansowanej choroby śródmiąższowej, znacznego upośledzenia funkcji płuc lub wysokiego ryzyka okołooperacyjnego. Dodatkowo każda z metod leczenia onkologicznego, w tym leczenie chirurgiczne, radioterapia, chemioterapia, leczenie celowane oraz immunoterapia, może zwiększać ryzyko wystąpienia AE, które należy do najpoważniejszych, często dramatycznych powikłań w tej grupie chorych i istotnie wpływa na przeżycie.
Rak płuca współistniejący z ILD pozostaje jednym z największych wyzwań współczesnej pulmonologii i onkologii. Optymalna opieka nad tymi chorymi wymaga indywidualizacji decyzji terapeutycznych oraz ścisłej współpracy wielodyscyplinarnego zespołu specjalistów, pozwalającej na zachowanie równowagi pomiędzy skutecznością leczenia nowotworu a bezpieczeństwem chorego.
